ΕΤΙΚΕΤΑ "ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΙΚΑΡΙΟΥ"

Πάρε με, (αν ποτέ) φτάσεις…

«Πάρε με, όταν φτάσεις…» έγραφε η μάνα στο βλαστάρι της. Δεν ήξερε, η δύσμοιρη, πως σε τούτη εδώ τη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα και ακόμη φαιδρότεροι πολιτικοί ταγοί, το μήνυμα έχει μετατραπεί σε «Πάρε με, ΑΝ (ποτέ) φτάσεις! Ξορκίζουμε, κάθε φορά, το «κακό» με ευχολόγια και υποσχέσεις. Μα αυτό, πεισματικά και ως δόρυ αιχμηρό, επελαύνει διαρκώς ως «εθνική τραγωδία». Ευφημισμός της ανικανότητας ή της αδιαφορίας; Αμφοτέρων, προφανώς. Εκείνο το

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ…

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ… (γράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου) Δεν ξέρω, πραγματικά, πως καταφέρνει σε κάθε της παράσταση η Θεατρική Ομάδα Σάμου να ανεβάζει τον πήχυ ολοένα και πιο ψηλά! Το «Περιμένοντας τον Γκοντό» σε σκηνοθεσίαΣτέλιου Μάρκου και εκπληκτικές ερμηνείες από Γιώργο Τριπόδη, Παρθενόπη Αρμενάκη, Κώστα Φώτεινα και Κώστα Βαρβαδούκα, άφησε ξέπνοο το κοινό που παρακολούθησε την πρεμιέρα της Κυριακής 18 Φεβρουαρίου.Η Ευγενία Τραγάκη ως «αγόρι» έπειθε για την

Σάμος, η τελευταία του Οκτώβρη μέρα

  (Στη μνήμη των δύο δεκαεξάχρονων παιδιών, Κλαίρης και Άρη, που χάθηκαν στον καταστροφικό σεισμό της Σάμου_30 Οκτώβρη 2020) γράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου Το πρόσωπό της έλαμπε από χαρά. Ήταν για πρώτη φορά στη ζωή της, ερωτευμένη. Στα δεκαέξι, ο έρωτας είναι καταχνιά, αντάρα, φως στο σκοτεινό κυκλάκι της ίριδας, λουλούδια στα μαλλιά, φτερά στα πόδια, πεταλούδες με πλουμιστά φτερά που χοροπηδούν στο στομάχι. Είναι χαμόγελα δίχως λόγο, ονειροπόληση

“Υδάτινος κόσμος”

  (γράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου) Κατακλυσμοί. Κοινωνικοί καταποντισμοί.Πτώσεις και καταπτώσεις.Σπρωξιές που είναι στυγνές δολοφονίες. Απάνθρωποι και υπάνθρωποι.Βαλτώδεις συσχετίσεις. Επιθετικότητα. Θυμός. Εμμονές. Μανίες και μάνητες. Παράνοια. Αδιαλλαξία. Ψυχώσεις. Άψυχοι ηγητορίσκοι. Τρέλα. Κανιβαλισμοί. Προκαταλήψεις. Άκρατη και άκριτη οργή. Διχασμοί. Σχάσεις. Σχέσεις εξάρτησης. Εθνικιστικές αποφορές. Κοινωνικές δίνες. Συνδιαλλαγές. Οπισθοδρομήσεις. Καταβόθρες. Ζόφος… Άγριο κύμα συμπαρασύρει τις κοινωνικές μας αντιστάσεις, τις καταποντίζει στην προπέλα της οργής και τις πνίγει στα βουρκώδη νερά μιας εποχής

Ο Ελληνάρας που (…) και δέρνει

Ζούμε, μεσούσης μιας ακόμη ακραιφνούς προεκλογικής περιόδου, τη γνωστή τελετουργία ανθρωποφαγίας σε φόντο ευρωκοινοβουλίου. Οι φωτο και τα προσωπικά στοιχεία της καταγγέλουσας βιασμό και κακοποίηση, στα «μανταλάκια». Άκριτη καπήλευση της ιδιωτικότητας, χυδαία βεβήλωση μιας προσωπικότητας και η δαμόκλειος σπάθη της δημόσιας διαπόμπευσης σε όποια γυναίκα «τολμήσει» να καταγγείλει κάποιον «επώνυμο». Από την άλλη -ο φερόμενος ως δράστης- ευρωβουλευτής, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, δηλώνοντας σε ανελλήνιστα ελληνικά πως θέλει να χυθεί

Ο καιρός των βατράχων

Ο καιρός των βατράχων (γράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου) Ακύμαντα, βαλτώδη νερά. Στις όχθες του έλους φύονται και μπόλικα… βούρλα. Οι δε ανωφελείς κώνωπες, πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς. Κοάζουν ένα γύρω τα βατράχια, με το αηδιαστικά κολλώδες δέρμα τους να λιάζεται στον ήλιο. Ξαμολούν τη μακριά τους γλώσσα, αηδιαστικά. Κι αφού γλύψουν τους πρώτους στόχους, συνεχίζουν ακατάπαυστα να προσπαθούν να αγκιστρώσουν  για να καταπιούν αμάσητο κάνα αναποφάσιστο κουνούπι. Πηδούν άτεχνα

Η «Πυθαγόρειος διατροφή»στα χέρια των μικρών παιδιών της Σάμου

  Γιατί δεν φυτρώνουν τα «γαριδάκια» και τα «πατατάκια»; Γιατί αποφασίσατε να γράψετε για την Πυθαγόρεια διατροφή; Είναι δύσκολο να γράφει κανείς βιβλίο; Ο Πυθαγόρας σε ποιούς είπε τι πρέπει να τρώνε για να μεγαλώσουν; Τα παιδάκια τότε δεν έτρωγαν κι εκείνα το σπανακόρυζο; Εμένα που μου αρέσουν τα μακαρόνια, θα με μάλωνε ο Πυθαγόρας; Ο παππούς μου φτιάχνει σαλάτα με ντομάτες από τον κήπο μας και κόβει τα αγγουράκια

Σάμος, μια μέρα του Οκτώβρη

  (γράφει η δημοσιογράφος-συγγραφέας Μαργαρίτα Ικαρίου) Το πρόσωπό της έλαμπε από χαρά. Ήταν για πρώτη φορά στη ζωή της, ερωτευμένη. Στα δεκαέξι, ο έρωτας είναι καταχνιά, αντάρα, φως στο σκοτεινό κυκλάκι της ίριδας, λουλούδια στα μαλλιά, φτερά στα πόδια, πεταλούδες με πλουμιστά φτερά που χοροπηδούν στο στομάχι. Είναι χαμόγελα δίχως λόγο, ονειροπόληση με το βλέμμα να ξεχύνεται από το ανοιχτό παράθυρο και να παγιδεύεται στο λάγνο φως του πρωϊνού που