Συγκέντρωση από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Σάμου το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου

Αγώνας να γίνει η οργή!

Για να κερδίσουμε τη ζωή και τα δικαιώματά μας! Με τη γραμμή της αντίστασης – της διεκδίκησης – του μαζικού αγώνα, μπορούμε να ανοίξουμε δρόμους και να βρούμε διέξοδο!

Συνάδελφε-συναδέλφισσα,

Δεν υπάρχει άλλη απάντηση απέναντι στην βαρβαρότητα που ζούμε. Το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα το «ξεκαθαρίζει» αυτό καθημερινά στον λαό μας και τους λαούς. Δεν αφήνει περιθώρια συμβιβασμού και ηρεμίας.

Πώς μπορούν να ηρεμήσουν οι λαοί όταν ο πόλεμος και το ενδεχόμενο γενίκευσής του έχει γίνει καθημερινή συζήτηση και ανάλυση; Πώς μπορεί να ηρεμήσει ο λαός μας, όταν η χώρα γίνεται μια απέραντη βάση υποστήριξης των αμερικανονατοϊκών συμφερόντων για τους πολέμους στην περιοχή; Πώς μπορούν να ηρεμήσουν οι εργαζόμενοι, όταν η διάλυση των δικαιωμάτων στους χώρους δουλειάς δημιουργούν μια καθημερινότητα όλο και πιο ασφυκτική; Όταν δουλεύουν δεύτερη και τρίτη δουλειά και πάλι τα λεφτά δεν φτάνουν; Πώς μπορεί να ηρεμήσει η νεολαία, όταν βλέπει μπροστά της ένα μέλλον γεμάτο με αδιέξοδα;

Πώς μπορούμε να ηρεμήσουμε οι εκπαιδευτικοί όταν η καθημερινότητα στο σχολείο έχει γίνει αποπνικτική, όταν δικαιώματά μας καταπατούνται καθημερινά, όταν δημιουργείται μια εργασιακή καθημερινότητα-κόλαση με τις συγχωνεύσεις τμημάτων; Όταν ο νεοδιόριστος συνάδελφος αναρωτιέται «μήπως να αξιολογηθώ για να ξεμπερδέψω» αλλά την ίδια στιγμή συνειδητοποιεί ότι η αξιολόγηση γίνεται καθημερινό εργαλείο πειθάρχησης των εκπαιδευτικών σε ένα σχολείο ταξικό, τοξικό, εχθρικό στη νέα γενιά, κατηγοριοποιημένο, φτηνό για το κράτος, ακριβό για το λαό; Όταν οι διώξεις -μέχρι και απειλές για απολύσεις- για συνδικαλιστικούς λόγους έχουν γίνει καθεστώς τρομοκράτησης μέσα στα σχολεία;

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Μόνο η οργάνωση των εργαζομένων στην βάση των συμφερόντων του, η οικοδόμηση αγώνων για ζωή με δικαιώματα. Με διαδηλώσεις, απεργίες, επιτροπές αγώνα, απεργιακά ταμεία. Χωρίς αυταπάτες για εύκολους αγώνες, τους οποίους εμείς θα κάνουμε και ο αντίπαλος θα μας χαϊδεύει. Ή θα μπορέσουμε να χαράξουμε αυτή τη δύσκολη πορεία ή εμείς και τα παιδιά μας θα ζήσουμε μια βαρβαρότητα χωρίς πάτο.

Μπορεί άραγε αυτή η επίθεση να σταματήσει αλλιώς; Μπορεί με τη γραμμή των ΟΛΜΕ/ΔΟΕ της συνδιαλλαγής με τον αντίπαλο, του συμβιβασμού, της υποχώρησης, των εικονικών νικών; Μπορεί να σταματήσει με δικαστικές προσφυγές, μηνύσεις και επίκληση προς στο σύστημα να τηρήσει τους νόμους του, που όπως φαίνεται είναι το «νέο» μέσο διαφυγής από το πραγματικό καθήκον των συνδικάτων απέναντι σε αυτή την επίθεση; Που δεν είναι άλλο από την προετοιμασία και την οργάνωση ενός ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΜΑΖΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ για την ανατροπή της βαρβαρότητας, των νόμων για την αξιολόγηση, των ταξικών φραγμών, για αυξήσεις στους μισθούς, για να παρθούν πίσω όλες οι διώξεις!

Αυτή τη γραμμή υποταγής παράγουν οι δυνάμεις που καθοδηγούν και βγάζουν γραμμή στις Ομοσπονδίες. Σε αυτή τη γραμμή έχουν βάλει φαρδιά πλατιά, με διαφορετικούς τρόπους και ρητορική, την υπογραφή τους ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ/Δίκτυο – ΠΕΚ/ΔΗΣΥ – ΑΣΕ.

Συνάδελφε-συναδέλφισσα

Μα μπορεί να υπάρξει αγώνας «κόντρα σε όλους και όλα»; Κόντρα στο σύστημα και στην επίθεσή του αλλά και σε αυτούς που βάζουν «εσωτερικές τρικλοποδιές»;

Και όμως μπορεί! Η εμπειρία της επιμονής του κλάδου, για τόσα χρόνια, να μην συναινεί στην επίθεση της αξιολόγησης αποτελεί στοιχείο αισιοδοξίας που αποδεικνύει πως η μάχη μπορεί να δοθεί. Αλλά και η εμπειρία της μαζικής κίνησης κόσμου ενάντια στη μεθόδευση των πρώτων συνδικαλιστικών απολύσεων στο Δημόσιο Σχολείο, που δημιούργησε τις πιέσεις ώστε να γίνει μια μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση έξω από το Πειθαρχικό Συμβούλιο την μέρα που περνούσαν από Ακρόαση οι αγωνιστές εκπαιδευτικοί είναι ένα σημαντικό στιγμιότυπο αυτού του αγώνα που πρέπει να συγκροτηθεί.

Απέδειξε ότι η ΕΠΙΜΟΝΗ-ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ-ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ παρέμβαση του κόσμου μπορεί να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα και πιέσεις.

Ότι όταν υπάρχουν επίδικα μαζί με γραμμή αγώνα μπορούν να δημιουργηθούν συμμαχίες με γονείς-μαθητές κόντρα σε όσα ψελλίζει το σύστημα και οι διάφορες δυνάμεις μέσα στο σχολείο ότι «δε μπορούμε να αγωνιστούμε γιατί όλη η κοινωνία είναι εναντίον μας».

Αυτή τη γραμμή (της αντίστασης, της διεκδίκησης και της μαζικής πάλης) παλεύουν διαχρονικά και επίμονα οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών μέσα στα σωματεία. Γι’ αυτό άλλωστε συναγωνιστές μας στοχοποιούνται και διώκονται για τη δράση τους. Αυτή η συζήτηση είναι επιτακτική να ανοίξει -με Γενικές Συνελεύσεις- για να μπορέσουμε να αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά την επίθεση.

Γι’ αυτό οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών:

Επιμένουμε ότι το βασικό καθήκον μας είναι η συγκρότηση πραγματικού κινήματος υπεράσπισης της δουλειάς μας, των μαθητών μας της ζωής μας. Αυτή είναι η μόνη και ρεαλιστική επιλογή που θα βάλει φρένο στην επίθεση και θα επανακατακτήσει δικαιώματα.
Επιμένουμε ότι όταν το άδικο γίνεται νόμος η αντίσταση είναι καθήκον, όχι οι προσφυγές, τα εξώδικα και τα δικαστήρια. Είμαστε καλυμμένοι όταν είμαστε ενωμένοι. Βασική ασπίδα μας δεν είναι ό νόμος, αλλά η μαζικότητα των αγώνων μας.
Επιμένουμε στον μονόδρομο της οργάνωσης κεντρικής μάχης με διαδηλώσεις και απεργίες, με απεργιακά ταμεία, επιτροπές αγώνα, και κοινό μέτωπο με μαθητές, φοιτητές και γονείς.
Για αυξήσεις στους μισθούς –ανατροπή της αξιολόγησης –μονιμοποίηση νεοδιόριστων και αναπληρωτών –κατάργηση της ΕΒΕ και της Τράπεζας Θεμάτων – ανάκληση όλων των διώξεων-Να μην περάσουν οι πρώτες συνδικαλιστικές απολύσεις στο Δημόσιο Σχολείο
Για ζωή και δουλειά με δικαιώματα και ελευθερίες
Καμία συμμετοχή της χώρας σε άδικους πολέμους – Έξω ΝΑΤΟ-ΕΕ – Έξω οι βάσεις – Λευ- τεριά στην Παλαιστίνη