Μετά από σχεδόν δύο χρόνια από την ολοκλήρωση του τεχνητού χλοοτάπητα, το γήπεδο Παλαιοκάστρου αρχίζει να εμφανίζει όλο και περισσότερα προβλήματα εντός αλλά και εκτός αγωνιστικού χώρου. Η εκτενής έρευνά μου διαπιστώνει για μια ακόμη φορά πόση προχειρότητα υπήρξε στην τοποθέτηση του χλοοτάπητα, ενώ υπήρξε και η έλλειψη αποστραγγιστικού συστήματος, με συνέπεια τη βλάστηση σε αρκετά σημεία του γηπέδου. Πολύ απλά και με απλές λέξεις, όλο το έργο έχει πάει στα σκουπίδια, και η πρόβλεψή μου ένα χρόνο πριν ήταν πέρα για πέρα αληθινή.

Πέραν της τοποθέτησης, δεν υπάρχει κάποια διαφορά. Δύο μεταχειρισμένοι πάγκοι που είναι σε άθλια κατάσταση. Αγριόχορτα μέσα στο γήπεδο. Σκουπίδια από μπουκαλάκια. νερόυ. Μηδενική συντήρριση, αφήνοντας το γήπεδο στο έλεος του θεού όπως και πριν. Θυμάμαι (προσωπική εμπειρία), όταν με είχαν ρωτήσει στον δρόμο, κρατώντας μια μπάλα, εάν θα υπάρξει ξανά ομάδα (υπήρξε κάποτε η Ανατολή). Πώς να υπάρξει ομάδα όταν στο γήπεδο δεν πατάει ψυχή, και δικαιολογημένα. Όταν είχε υπάρξει ομάδα να προπονηθεί, τα βρήκε όλα σε άθλια κατάσταση, μη έχοντας ούτε δίχτυα σε καμία από τις δύο εστίες. Όταν οι γραμμές του γηπέδου δεν ακολουθούν το πρωτόκολλο και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ένας κανονικός αγώνας. Δεν θεωρώ πως λέω κάτι παράλογο.

Θέλω το καλό για το νησί μου και τις μετέπειτα γενιές που θα έρθουν και θα μεγαλώσουν.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και αν θέλουμε να «ανθίσει» ξανά ο αθλητισμός στο νησί μας, πρέπει να υπάρξουν αλλαγές.

Κείμενο Δημήτρης Ζαβουδάκης