“΄Ολα ξεκίνησαν απ΄ το φανάρι”, με αντικείμενο αναφοράς το “ψυγείο”-χώρο φύλαξης των φαγητών του παλιού καιρού, το “φανάρι”, ο τίτλος της παράστασης του Χορευτικού Συλλόγου Σάμου. Μια έμπνευση του Μάκη Ευαγγέλου που υλοποιήθηκε με συλλογική προσπάθεια(25+ άνθρωποι επί σκηνής συγχρονισμένοι και άψογοι, δεν είναι κάτι εύκολο), από τον πιο ηλικιωμένο χορευτή ως τα παιδιά στα φώτα, μια ιδέα αναβίωσης της Ελλάδας του Μεσοπολέμου, πόσο επηρεάστηκε η ζωή στον εθνικό κορμό μετά από μια εθνική ήττα αυτή του ΄22, από την Μικρασιατική καταστροφή και την έλευση των προσφύγων ως το τέλος του Δεύτερου πολέμου. Η σκηνοθεσία της παράστασης “έπαιξε” με το φως αντίπαλο στο σκοτάδι,με το φως του έρωτα σε όλες του τις μορφές και το σκοτάδι του ξενιτεμού για την επιβίωση, μέχρι την εκτόνωση μέσα από τον χορό και το τραγούδι, σαν μια έκφραση αυτοσυντήρησης και ανθεκτικότητας. Οι δυό χοροί του πιο μεγάλου χορευτή,με την αυθεντικότητα και την πείρα του, και το βαλσάκι, που ξεπήδησε μέσα από τον κυκλωτικό χορό και το ζευγάρι”πέταξε” πέρα από την σκηνή και τον χρόνο,ήταν τα χαρακτηριστικότερα χρονικά σημεία της παράστασης, αλλά το-από καρδιάς-χειροκρότημα του κοινού και στις δύο παραστάσεις ήταν μοιρασμένο εξίσου κι ακριβοδίκαια σε όλους. Καθοριστική για την παράσταση η γλαφυρή αφήγηση του εμπνευσμένου Μπάμπη Βουρλίδα.

Εκείνο που νομίζουμε ότι δεν αναδείχθηκε στην παράσταση ήταν τα κοστούμια εποχής και τα χτενίσματα,επειδή δεν υπήρξαν ενδιάμεσα θεατρικά δρώμενα, “αδικώντας” την προσπάθεια. ΄Οπως και να έχει ήταν μια καλοκουρδισμένη  παράσταση, με καλή “πρώτη ύλη” και κυρίως καλή διάθεση.